BİR TAŞ BULDUMDU!

Bir sabah doğa yürüyüşünde pembemsi bir taş buldum. Kristal yapılı taş küçük parmağımın 2/3’ü kadardı. Berrak değil dumanlı bir yapısı vardı. Yürüyüş sonrasında taşı, o sırada bizm evde olan Meteabi’ye gösterdim. İnceledi, sivri bir şeyle taşı çizdi. “Kolye yapılabilir” dedi. Sonra ailenin 2. Uzmanı Ayla Arıkan da taşı inceledi ve “Kalsadeon” dedi. Uzman aile taşın uygun yerden kesilerek parlatılabileceği üzerinde hemfikir oldular ve taşı Meteabi’ye verdim.
Meteabi Ankara’ya gittikten bir süre sonra bir gün, evlerindeki bir beraberlikten sonra tam ayrılırken Elif “Senin taşı yerde buldum” dedi. Haydaa, Meteabi taşı evin içinde düşürmüş olacaktı. ‘Bana ver o zaman’ dedim. Üşendiğini ifade ederek daha sonra vereceğini söyledi.
Aradan 3-5 gün geçti, gene Elif’in evindeki bir başka beraberlikten sonra taşı istedim. “Yukarıda kutularımdan birinin içine koymuştum, şimdi aramayayım sonra bakarım” dedi. ‘Peki’ dedim. Gene 3-5 gün geçti, ses yok. Taşı Elif’ten alıp, artık Ankara’ya gidecek olan Ayla Arıkan’a vereceğim. Bir defa daha istemek zor geliyor. Durumu Ayşen’e anlattım. Ayşen “Ben isterim” dedi. Aynı gün bir kaç saat sonra Elif ile WhatsApp üzerinden resimdeki diyaloğu yaşadık. Ayşen’e taşı talep edip etmediğini sordum. “Hayır” dedi.
Hiçbir dahli olmadığı halde olaya daldı ve bir anlam veremediğim şekilde taşa çöktü. Resmen taşı “iç” ediyor! Belki de gerçekten bu taş benim bulduğum taş değil. Önce bulduğunun benim taşım olduğunu söylüyor. Peki diyorum. Sonra seninki değil diyor. Gene peki diyorum. Anlaşılmaz saçma salak bir durum!
Dün beklemediğim bir gelişme oldu, Elif de Ankara’ya dönmüştü, annesinin bir operasyonunda yanında olmak için. Ayşen Elif’e demiş ki: O taşı annene bırak!
Bana ilginç geldi. Olay tuhaf bir pespayelikte. Kız tuhaf. Varlıklı, ama bazı gariplikler yapabiliyor. Şu zengin çocukların mağazalarda küçük hırsızlıklar yapması gibi bir şey. Bilemiyorum. Halen bu durum netlik kazanmadı.

Bu durumda halen benim bulduğum taşın nerede olduğunu bilemiyorum. Ben Meteabi’ye verdim, herhalde Ankara’ya götürdü.

Bu olayın hiçbir yerinde Elif yokken, “senin taşı buldum” diye kendini muhatap etti; sonra “bulduğum taş seninki değil” dedi. Ben sadece 👍dedim.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir